Bazi insanlarin her zaman sinir olucak, sikayet edicegi bisey vardir.. Bazilarininda heer zaman mutlu olup gulumseyecegi birsey 🎀
“
| — | Nio |
Bilgilendirme; bu hafta sag kolum 3 yerinden caydanlik buhariyla yandi ama hicbiri acimadi. Kocaman da yara oldu ama hepsi! Cok esrarengiz ve celiskili acimamasi.. Super guclerim olmasindan suphe duyuyorum :) ayrica minik cussesine ragmen tente acip kapamaktan kasli kollara sahip olan kiz da benim :) tum taslar yerine oturuyo :)) minik kahramanlik soz konusu :) 🐰🐰
Şoktan soka girdigim, rengarenk bir hayatim oldugu dogru, ozellikle son zamanlarda ana sayfamda hep flash flash flash son dakika haberlerim var :) Ortalama 2-3 saat farkla bir iyi haber birde 💩💩 haber aliyorum nasi hissetmeliyim azabaaa bu durumda ☺☺😳
Bir resme zoom yapip yapip yakinlastiririz ya, iste onun tam tersini yapip kendime ve hayatima uzaktan bakinca inanamiyorum, “dostum burda neler oluyo” demek istiyorum amerikan filmlerdeki gibi kendime :)) “dostum” yerine “dude”da diyebilirim losttaki gibi, ama o esrarengiz muzik ve karaduman olmasin :p
Cok yakinda sevgili kabilem, kahramaniniz nio cok eglenceli resimler ve yazilarla burda olucak..
Yuregim pır pır, hep kalbim cikicak gibi son 2 gundur.. Bos kaldigimda zihnimde oynayan sahneler gise rekorlari kiriyo ic dunyamda :) ya, diyorum ki durup durup kendi kendime: “olmaz!” diye bisi yok, heeerrsey olabilir ya, hersey! Sen sadece yureginle yap ve arkana yaslan. Olan olaylardan inanilmaz sonuclar ve dersler cikarma halindeyim, oyle ki; gizli bi isimle kitap yazmak istiyorum cunku kimse bana inanmaz simdi su anda, kitap yazma isi icin buyumeyi beklemem lazim :))) yasi basi yok ama bazi seylerin. Hatta belkide hayat bizi torpulemeden bu fermanlari vermeliyiz ki unutulmasin sonra! Gercek dunya sadece kendi gercekliginde kalabilir, bize bulasmayabilir. Neyse konum dagilmasin; olan olaylardan cikardigim dersler diyodum. Hic bi zaman umutsuzluga kapilmamamiz lazim, ne buyuk aptallik. Bunca olanaklar varken cozumsuz sanmak cok yersiz, cok caresiz bi hareket.
Zeynep ablayla inanilmaz bi ekibiz artik, bu bi gercek. Soyleye soyleye bi sihir olusturduk ustumuzde. Birlikte cok yol katettik. Cok yer actik yuregimizde. Eskileri hep attik, yeni yeni elti kurallari olusturduk. Herkes gibi yaklasmadik hicbiseye, hep yurekten yaklastik. Bildik herseyin guzel olucagini :) sorunlar oldu ama hic takilmadik, olur olur dedik, etrafa aldiris etmedik, hissettigimiz gibi hareket ettik. Once birbirimizin gozunun icine baktik.
Cok onemliydi tum bunlar. Son olaylar da bana dogru yolda oldugumuzu gosterdi. Simdi biliyorum, sonuc ne olursa olsun bunlar bize evrenin isaretleri. Mesajlari. Bizimki oyle bi yolculuk ki, kendisi varis noktasindan daha keyifli. Zaman zaman yorucu. Zaman zaman tarifsiz. Ama cok cok doyurucu. Cok seviyorum. 🎀 Evrenle iletisim kurdugunu hissetmek, meleklerinin seni korudugunu bilmek cok guzel.. Guvendeyiz. 🌟✨
Hayatın anlam kazanınca havalanıyorsun. Sabah bir uyanıyorsun, bütün yorgunluğun seni terk etmiş. Dün yorgun başını ıslak saçlarla yastığa koyduğunda, ilk trene atlamış gitmiş. Kalbindeki motorların gücüyle havalanıyorsun. Bir davulcu atak yapıp duruyor sanki kalp atışlarında. Sana bir haller oluyor. Sende bir değişiklik var. Hayatın maddi manevi tüm mikroplarına aşılı gibisin. Ruhunda daimi bir gülümseme, bizim duymadığımız şakalara güler gibisin. Ayakların da yerde değil. Kötü şeyler o kadar da kötü değil. Korkacak bir şey yok. İşte böyle görünüyor havalanınca hayat. Her şey küçük. Sen de görünmüyorsun bile. Kanat olmuş uçuyorsun. Hareket oluyorsun. Bir hareket ne kadar görünürse, o kadar görünüyorsun işte.
“
| — | Nilin Kelebekleri |
Vakumlu seffaf yuvaciklarimiz varmis diye dusun simdi. Eger kapaklarini iyi kapamazsak yuvaciimizin disardan enerjimiz “huuuuup” aninda soguruluyomus. Anladiin :)
hih iste, Sikica kapicaz. Sadece bi kapak acik kalicak, sart, oda evrene bakani, guzel manzaralisi..
Bazen iste bos bulunuyoruz, aralik kaliyo gevsiyo kapaklar nooldugunu anlamadan basinc artiyo icerdeki, cunku disarinin basinci yuksek. Nefes alamaz insan o basincta, delilik.. Cok insan var, biraz fazla gercekten! Kaptan sensin, basinc ayarlarini iyi yap.
Bu kadar.
Neyi, nasıl yapmaması gerektiğini bilenlere yetişkin denir. O yüzden güdük kalmak makbuldür. 🎀🎀
“
| — | n.k. |
Kafamızdaki susturucuları çöpe atmanın vaktidir! İnsanın en büyük düşmanı hareketsizliktir! (n.k)
Ben cumartesi gunu bu haftayi is bitirme haftasi ilan ettim. Hani ne zamandir listelerin basinda yer alan ama bi sekilde hep erteledigimiz isleri toparlayalim bu hafta. İsle ilgili, evle ilgili, kendimizle ilgili.. Mesela bu hafta cafenin onemli isleri var, gofreti yikicam, halilar yikamaya, hatice abla temizlige, tepe homedan aldigim sirin duvar susleri duvara, giymem diye ayirdigim giysiler birine, bisiler, bisiler, bisiler… is cok 🐰🐰
(Bu arada bu sabah icin sukretmek istiyorum ya, o kadar zor ve uzun bi geceydi ki dun gece.. Bagirsaklarim bozulmus, cok da kustum.. İyiki serhatim var. )
Sevgili Kabilem :)
Açıklama istiyorum kendimden :)
Geçen gün şu aşağıdakileri yazmıştım. Peki ben ne demek istemiştim? Sadece diyip geçmişmiydim yoksa aslında biçok şeyi özetlemişmiydim.
”Hayata karsi tum algilarini acmak zorundasin, olup bitenleri hissetmeye calis, duyduklarina sasirmamis ve gec kalmamis olursun!” -nio
Bu sözler aklıma canım tubumun bu yaşta yaşadığı zor süreçten gelmişti. O benim çocukluk arkadaşım, minimilkim. Minik kardeşim de aynı zamanda. Aydından çıkıp gelmişti bizim okula. Aynı servisteydik. Oda gelince muhteşem dörtlü olmuştuk. 4 küçük kafa, aynı hayaller, aynı şımarıklıklar, aynı şapşiriklikler.. Olanları duydum, şaşırdım. ‘Nasıl olur ya nasıl olur’ şeklindeydim. Aslında duyduklarıma şaşırmıyorum hayattaki, herşey beklenir insandan. Ama dışardakilerden beklerim herşeyi, kendi kabilemdeki insanlarım daha farklı :) Öyle olmasını istiyorum yani.
Olanlar bana ders veriyo. İp şurda kopuyo olabilir, emin de diilim ama. Bu sadece bi hipotez :) Dokunmuyoruz yaşadıklarımıza. Şunu demek istiyorum; gerçek sevgi ve gerçekten paylaşmak. Bu iki kelimenin sahtesi olmaz. Yer var yüreğimizde, birlikte yaşadığımız insanlara geniş yerler ayırıp onlara gerçekten dokunabiliriz, sabırla neler yaşadığını hissedebiliriz. Onların yerine geçebiliriz. Bu bizi yormaz. Kendine nasıl davranılmasını istiyorsa öyle davranır insan çevresine. Acımasızsa acımasız, duygusalsa duygusal, uyuzsa uyuz, tatlıysa tatlı. Öyle davranarak, nasıl bi tavıra ihtiyacın olduğunu öğretmek daha kolay. Bu sihirli bi formul. Bunu ancak ve ancak çok yürekten, gerçekten yaparsan işe yarıyor. Yapar gibi yapınca değil.
‘İndigo Çocuklar’ kitabında bir indigo çocuğu asla ve asla kandıramıyacağınız yazıyor. Birşeyi yapmıcaksak asla bahaneler sunarak onu kandıramıyacağınızı, onların bunu hissettiğini, bildiğini söylüyor. Ancak yürekten açıklarsanız sonsuz anlayışla sizi kucaklayacaklarını söylüyor. Onların evrenle bağlarının daha güçlü olduğunu, bilgiyi ordan aldıklarını söylüyo. Biz ‘sözde büyümüşler’ burda yanılıyo olabiliriz. Ne kadar büyüyüp nasırlaşsakta sol göğsümüzde sihirle atan bu yüreğin hammaddesi evren ve tanrı tarafından yaratıldı. Yani bişileri susup dinlediğimizde aslında içten içe hissediyoruz. Zaten genelde bile bile saçamalıyoruz, bile bile istemediğimiz şeyleri kabul ediyoruz. Bile bile, bile bile.. Önce bile bile görmezden geliyoruz, bile bile sevmediğimiz şekilde davranıyoruz, bile bile kabul ediyoruz, içimizden kopuyo, bile bile görmezden geliyoruz, ört bas ediyoruz. Yani herkes kanmış gibi de yapsa da kimse kimseyi aslında kandıramıyo. Çünkü kanmış ve kandırılmış gibi yaparken sahip olduklarımız uçup gidiyo. Kaybeden insanın kendi oluyo. Bile bile duymazlıktan gelip susup, sesli bi şekilde duyunca da şaşırıyoruz. Acaba napıyoruz, hayatı mı kandırıyoruz?
Ey kabile halkım! İşte minik kahramanımız ‘nio’ işte bütün bunları söylemek istemiş bu sözleriyle..
”Hayata karsi tum algilarini acmak zorundasin, olup bitenleri hissetmeye calis, duyduklarina sasirmamis ve gec kalmamis olursun!” -nio
